‘Maar dat kan ik niet’. Mijn eerste herinneringen aan onzekerheid stammen uit groep 1 van de basisschool. Bij elk knutselwerkje stak ik mijn hand op vertelde ik mijn lerares ‘maar juf, dat kan ik niet’. Een aantal weken geleden had ik een conversatie met een goede vriendin van mij die aan het solliciteren was op een nieuwe functie. Een intelligente, sterke en super capabele vrouw die geconfronteerd werd met haar eigen gedachtepatroon ‘kan ik dit wel?’. Ik vertelde haar over mijn onzekerheid gedurende mijn leven. Toen ik een cito-score kreeg werd het eerste échte stempeltje gezet en nadat ik jaar later van de havo gestuurd werd, dacht ik dat mijn niveau bepaald was. Toen ik uiteindelijk aan mijn volwasseneducatie havo begon was mijn eerste gedachte ‘maar wat nou als ik dit niet kan’. Mijn start op het HBO stond in het teken van grote onzekerheid, maar ook daar slaagde ik met vlag en wimpel. De start als fysiotherapeut was beangstigend en het gevoel van incompetentie drong door tot in mijn botten. Het beginnen aan een masteropleiding was voor mij natuurlijk ‘écht zwaar boven mijn niveau’. ‘En hoe kan ik in hemelsnaam een kind opvoeden? Waar haal ik die vaardigheden nou vandaan?’.
Uiteindelijk besef je ‘Ik kan een hoop wél’. Niet omdat ik zo slim ben, niet omdat ik zo goed ben, maar omdat ik de stap heb gezet om het te doen en de interesse toon om te leren en aan te passen. Het comfortabele los laten, geconfronteerd worden met je angsten, vastbijten en blijven herhalen. Er is voor mij geen einddoel in zicht, geen ‘now i’ve made it’ moment (bewust van ‘survivorship bias’), maar het proces van constante groei waar je gedurende de rest van je leven van kan profiteren is de winst op zich.
Dit leidt tot groei, tot zekerheid, tot zelfvertrouwen en tot rust. Jij bent waardevol en jij biedt waarde. Neem eigendom van deze waarde. ‘Own it’.
Movement-is-Medicine.